Działalność naukową często porównuje się ze wspinaczką na wysokie i średnie szczyty. Któż z nas może mieć nadzieję, że uda mu się pokonać Everest i wejść na szczyt, gdy niebo jest błękitne a pogoda bezwietrzna, i w tej ciszy podziwiać całe Himalaje, pokryte oślepiająco białym śniegiem i rozciągające się do nieskończoności? Nikt z nas nie może liczyć, że osiągnie taką wizję natury i otaczającego nas świata. Nie jest jednak niczym złym i niskim, gdy ktoś stoi w dolinie i czeka, aż słońce wzejdzie nad Kanczendzongą.